مولوى ( 1336 - 1266 ) محمد هادى مولوى گيلانى ، ملقب به وفا عليشاه ، متخلص به مولوى ، در پاكنار رشت قدم به عرصهء هستى نهاد . او در جوانى به تهران آمد و به خدمت ميرزا حسن صفىعلى شاه رسيد و مجذوب او شد و در سلك اين سلسله درآمد و از مريدان خاص وى گرديد . رفته رفته در سير و سلوك ترقى كرد تا به مقام شيخوخيت رسيد و در رشت مدرسه‌اى به نام اخوت تأسيس كرد كه بعدها مدرسه در اختيار وزارت فرهنگ قرار گرفت و سفرى نيز به هندوستان رفت و با مشايخ صوفيه آن ديار درآميخت . مولوى پس از فوت صفىعلى شاه با جانشين وى ميرزا على خان ظهير الدوله صفاعلى شاه محشور و مأنوس شد و ظهير الدوله او را از رشت به تهران فراخواند و در اين شهر بزيست ، تا در سال 1336 شمسى در سن هفتادسالگى چشم از اين جهان فروبست و به سراى جاويد شتافت و در قبرستان ظهير الدوله شميران به خاك سپرده شد . مولوى در طريقت نعمت‌اللّهى بود و چون داراى طبع شعر و ذوق شاعرى بود ، به جنبه‌هاى عرفانى آن توجه كرد . آثارى كه از وى به چاپ رسيد بدين شرح است : 1 - عالم و آدم ، 2 - كتاب صفوت ، 3 - ديوان غزليات . سوداى دل آن سيه‌روزى كه رو در بندگى سوى تو دارد * پس يقين دلبستگى در بند گيسوى تو دارد من ز سوداى دل سرگشته خاطر جمع بودم * كاين پريشان خاطرى از طرّهء موى تو دارد